De tweede en laatste week

Daar ben ik weer!

Ik schrijf dit bericht helaas alweer vanuit het regenachtige Nederland…

Dinsdag middag ben ik na een eindeloze lange vliegreis namelijk weer geland in Düsseldorf.

Maar dit weerhoudt mij er niet van om een blog te schrijven over de tweede week van de reis!

Dus, let’s start. Ik hoop dat jullie het deze keer weer zo leuk vinden om te lezen!

Op dag acht gingen we naar de Bobbi Bear support group en the Markets of Warwick.
We gingen vanochtend ongepland naar the Tree om de support group voor de kinderen van Bobbi Bear mee te maken. Hier komen al de kinderen naartoe die iets te maken hebben met Bobbi Bear.

Toen we aankwamen zagen we een hele boel kinderen rennen en spelen! Je kunt je echt niet voorstellen dat bijna álle kinderen die daar waren iets heel heftigs meegemaakt hebben… Deze kinderen verdienden extra veel knuffels en aandacht!

We hebben gedanst, gerend, touwtje gesprongen, bellen geblazen en nog veel meer. Maar ook hebben we weer eten uitgedeeld. Wat was dat anders dan het eten uitdelen van gisteren! Deze kinderen waren allemaal heel dankbaar en begonnen gelijk met eten inplaats van het te verstoppen onder hun kleren en dan weer meer te vragen. Ook was er dit keer eten genoeg voor iedereen. Ik heb iedereen makkelijk twee keer drinken kunnen inschenken, in tegenstelling tot de dag daarvoor, toen er niet eens genoeg was voor iedereen.

Toen alles uitgedeeld was en ieder kindje lekker van het eten zat te genieten, moesten wij er weer vandoor.
We zouden namelijk om 1 uur rondgeleid worden over the Markets of Warwick in het drukke Durban.

Er waren 7 marktjes met elk weer in iets anders gespecialiseerd.
Maar vooral waren er veel marktjes gespecialiseerd in vers eten. Ook was er een marktje dat gespecialiseerd was in vlees. Op dat marktje zag je de dode koeienhoofden nog liggen, wat er vrij onsmakelijk uitzag op z’n zachtst gezegd. Dan nog niet over de rondvliegende haren en insecten daar te spreken…
Na de rondleiding kregen we nog een uur om souvenirtjes te kopen!
Al met al een geslaagde dag.

Helaas is er niet zo veel te vertellen over dag negen… We zaten namelijk grotendeels in de auto richting de Sani Lodge.
Dat lag 4 uur rijden vanaf ons hostel Blue Sky Mining. Gelukkig was het wel heel gezellig in de auto naast Carmen, Nine en Shawney!

Dag tien is weer wél leuk!
We gingen met een jeep een 6 uur durende trip maken door de Drakensbergen, op weg naar de lokale bevolking in Matsoing waar we een nacht bleven slapen.
De trip was zo ontzettend mooi! Er was niks saais aan! Het uitzicht vanaf onze lunchplek was magisch en deed ons denken aan mongolië en the grand canyon tegelijk. Dus dat zegt wel wat!
Om in Matsoing te komen, moet je eerst weer door een paspoortcontrole. Matsoing ligt namelijk in Lesotho en Leshoto is een ander land.
Daar op de plek waar je Lesotho binnenkomt zit de highest pub in Africa! Daar zouden we op onze terugreis nog even stoppen maar nu reden we door.

Toen waren we eindelijk bij onze eindbestemming.
Er stonden allemaal kleine ronde huisjes van steen met een dak van riet. Ook liepen er allemaal mannen gewikkeld in dekens. Dat waren de schapen- en koeienherders. Dat is daar blijkbaar de droom van elke jongen in Matsoing: een herder worden!
De bevolking daar sprak nauwelijks tot geen Engels en ook geen Zulu, dus het was erg lastig om met ze te communiceren.
Een uurtje na aankomst ging de helft van de groep, waaronder ik, paardrijden over de bergen. Het was zó gaaf! Het stappen ging perfect en ik ben ook nog in draf en galop gegaan. Het was echt een geluksmomentje! Paardgereden ter hoogte van 2500 meter, wie kan dat nou zeggen?!
Na het paardrijden hebben we een lange tijd bij een kampvuur gezeten en gekeken naar de vrouwen die daar wonen. Ze deden een traditionele dans. Heel anders dan de traditionele Zulu dans!
Bij deze dans hadden ze een rok aan met allemaal sliertjes met daaronder allemaal bierdopjes die ook weer aan sliertjes gevestigd waren waardoor je een boel geklingel hoorde. Tijdens de dans steken ze hun kont naar achter, dat me aan een kip deed denken, haha! Ook kwamen de mannen nog hun dans doen, maar die was niet zo bijzonder als de dans van de vrouwen. Het dansen ging de hele avond door!

Na het eten gingen we al vroeg slapen omdat het zo koud was en iedereen natuurlijk moe was van alle indrukken.
Samen met Kim, Vic, Britt Harrems en Irene was ik een van de lucky one’se want ik mocht boven op een andere berg slapen. Ze zeiden dat het daar heel primitief zou zijn, en wij wilden dat dus graag ervaren! Maar toen we daar boven aankwamen, werden we in een heerlijk warm hutje gebracht!! Er waren 2 hutjes en ik lag in een hutje samen met Kim en Zola, de begeleidster. Het was heel erg gezellig! Uiteindelijk helemaal gelukkig in slaap gevallen. Het was wéér een ontzettend geluksmomentje!

De dag daarna werden we om 7 uur wakker gekraaid door de haan.
Na het ontbijt zijn Yayeri, Sabine, Shawney, Nine en ik op een berg kristallen gaan zoeken. Die lagen daar echt overal! Het was echt gaaf om die kristallen zomaar daar te vinden, terwijl je die in Nederland in de winkel ziet liggen. De man die ons naar de berg begeleidde zei tegen ons dat we de kristallen terug moeten leggen op die berg in Lesotho voor onze dood. Dat komt wel goed als ik de medicijnvrouw en waarzegster mag geloven die we een uurtje later hebben gesproken!
Zij zei namelijk dat ik, naast dat ik gezond ben en dat mijn toekomst voor me open ligt, ik alles kan bereiken wat ik wil, ect. ect., dat ik later met mijn man en mijn twee dochtertjes in Afrika zou gaan wonen. Klinkt interessant, maar wel allemaal een beetje cliché! Haha.
Nadat ik wijzer was geworden over mijn toekomst en we met z’n alle geluncht hadden gingen we weer in de jeeps terug naar de Sani Lodge.
Dit keer zijn we dus wél gestopt bij the highest pub in Africa. Die zit op 2895 meter hoogte!
In de pub hebben we, net als vele anderen, onze namen op de muur geschreven. Boven de landkaart, mocht ik er ooit nog eens komen.

Op dag 12 hebben we ook weer veel in de auto gezeten. Zo onderhand was ik er wel klaar mee, al dat reizen en zitten! Veel liever zou ik in die tijd bij een project zitten en goed werk verrichten.
Maar gelukkig gingen we de dag daarna naar The Farm.
Maar eerst dag 12. Het wordt al weer zó’n lang blogverhaal!

Dag 12 dus.
Toen we na 4 uur in de auto aankwamen bij Blue Sky Mining, hadden we een uurtje voordat we weer zouden vertrekken naar een shopping mall! Het was heel gek om daar te shoppen terwijl je daar helemaal niet voor kwam vond ik. Maar toch was het wel leuk om daar even de sfeer te proeven! Na anderhalf uur moesten we helaas weer terug naar blue sky mining. Waar we vervolgens niet echt speciaals meer hebben hebben gedaan. Gewoon weer de hele avond weerwolven gespeeld!

Dat was het voor die dag. Nu dag 13!
Op dag 13 gingen we naar The Farm. The Farm is een weeshuis met ruim 40 weeskinderen of kinderen waarvan de ouders te arm zijn om voor hun kind te zorgen die daar worden opgevangen. Ze worden er verzorgd, krijgen er aandacht en onderwijs.
The Farm zag er op het eerste gezicht heel leuk uit! Maar, zo bleek toen we welkom waren geheten, ze hadden er daar niet op gerekend dat we twee nachten zouden blijven slapen, dus heel veel werk was er niet te doen en we voelde ons een beetje overbodig. Op een gegeven moment zaten de meeste mensen in onze slaapzaal te lezen! Maar we hebben ook nog nuttige dingen gedaan hoor! We hebben de daycare geschilderd net zoals we bij Palm Tree hadden gedaan, banken van hout in de lak gezet, met de kinderen gespeeld en geknuffeld. ’s Avonds organiseerden we nog een braai! Een braai is heel populair in Zuid-Afrika. Het is eigenlijk gewoon een barbecue. Omdat ik vegetariër ben kreeg ik natuurlijk wel iets anders!
Na de braai gaven de kinderen van The Farm ook nog een optreden met dans en zang voor iedereen, omdat de vrijwilligers die daag de afgelopen maand waren geweest met Be More de volgende dag weer naar huis zouden vertrekken.
Dat optreden was heel erg leuk! Ze kunnen namelijk allemaal mooi zingen en heel goed dansen. Zo werd de dag toch nog goed afgesloten!

De volgende dag stond ik op met een héérlijke *kuch* ijskoude douche! Nou ja, ik was tenminste wel gelijk wakker!
Gelukkig konden we deze dag wel al gelijk iets nuttigs doen. We gingen namelijk in de tuin werken. Daar waren we even lekker hard mee bezig!
Daarna hebben we, inmiddels weer helemaal compleet want de zieken waren ook gearriveerd, de daycare nog een tweede lik verf gegeven.
Toen kregen we een rondleiding door de suikerrietvelden. En natuurlijk mochten we proeven! Het smaakte natuurlijk precies zoals suiker, dus dat was best wel lekker!

Toen we weer bij The Farm kwamen was het al weer bijna 2 uur! Dat betekende dat de kinderen terug kwamen van school!
We hadden besloten een spelletjes middag te organiseren, en ik ging samen met Kim en Vic voetballen. Dat werd een groot succes! We begonnen met z’n zessen, en halverwege was het aantal voetballers al opgelopen rond de twintig van de wat oudere jongens!
Ik heb van 2 tot 5 gevoetbald. Het was zo leuk! Maar ik voelde de spierpijn al opkomen…
’s Avonds hebben we met een groep nog de dans geleerd die de jongens de vorige dag hadden laten zien. Ook dat was weer heel erg leuk!

Zo was The Farm toch nog heel erg leuk! Maar helaas gingen we de volgende dag al weer weg… Al was de reden daarvoor niet zo vervelend. We gingen namelijk op safari!!
Het park waar wij op safari gingen heette Tala Game Reserve. We bleven in onze eigen busjes zitten, en gingen zo door het park rijden.
We hebben best veel mooie dieren gezien!! Zoals bizons, neushoorns, nijlpaarden, zebra’s (die ik overigens echt heel gaaf vond!), giraffes, apen, impala’s en struisvogels.
Na de safari gingen we terug naar Blue Sky Mining voor het laatste nachtje slapen… Maar eerst kwamen onze begeleidsters Sanne en Madelon nog met de verassing dat we als afsluiting naar een burgertent zouden gaan!! Iedereen was daar natuurlijk helemaal blij mee! Het was heel erg gezellig en lekker allemaal. Terug in Blue Sky Mining hebben we voor de laatste keer een avond weerwolven gespeeld, wat natuurlijk weer uitliep tot een boel gelach en geschreeuw. De dag daarna gingen we ook nog allemaal in de zee zwemmen voordat we dan écht zouden vertrekken! Heerlijk die zee! Met zulke enorme golven en het mooie strand!

Toen was het moment aangekomen dat we echt weer naar huis moesten vertrekken.
Na het afscheid van Zola en Phelelani was het wachten aangebroken… Wachten tot we het vliegtuig in mochten stappen, wachten tot we in Dubai tot we het volgende vliegtuig in mochten en natuurlijk wachten tot we in Düsseldorf onze ouders weer zouden zien!
Toch had denk ik niemand echt zin om weg te gaan… De twee weken zijn om gevlogen en we hadden het zo leuk gehad met z’n allen!
Het was een reis om nooit te vergeten.
Nu zit ik al weer twee dagen thuis en verlang ik er naar om weer terug te zijn in Afrika. Maar als ik de medicijnvrouw mag geloven, wordt dat later mijn woonplaats, dus dan komt dat wel goed!

Hierbij bedankt ik nogmaals iedereen die mij heeft geholpen op weg naar deze bijzondere reis! Ik had het voor geen goud willen missen!!

Liefs Boetie

20140729155339-1-Za2IMG_0356IMG_0373DSCI0494DSC00004CIMG1430DSC00146DSC00149DSCI0622DSCI0668DSC00246DSC00240P1020291DSC00288P1100144P1090879P1090867

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s