De eerste week!

Hallo allemaal!

Ten eerste:  Sorry dat ik nog niets op mijn blog geschreven heb.

Ten tweede: Het is hier zo leuk dat ik er nog helemaal geen tijd voor heb gehad!!

Maar ik zal jullie met deze post bijbrengen.

De eerste twee dagen waren helaas niet bijzonder genoeg om over te schrijven (voornamelijk de vliegreis en wachten) maar dag drie was gelukkig wel leuk!

In de ochtend kregen we een zulu taal les van onze plaatselijke begeleiders. Ik zat in het groepje dat van Zola les kreeg. We hebben haar ook gelijk wat Nederlandse woorden geleerd!

Na de Zulu-les gingen we naar het project ‘Mother of Peace’. Je kan ‘Mother of Peace’het beste omschrijven als een grote community met een groot terrein waar allemaal huisjes opstaan. In zo’n huisje woont een huismoeder met 6 kinderen.De kinderen zijn weeskinderen dus de huismoeder is niet hun echte moeder. Verder is er een hele grote mooie moestuin en een eigen studieruimte voor de kinderen en nog veel meer!

Toen we daar kwamen hebben we eerst een rondleiding gekregen over het grote terrein. Daarna gingen we naar de speelplek van de kinderen en hebben we een uur met alle kinderen gespeeld! Eerst waren ze nog wat verlegen, maar toen ze een beetje op gang kwamen waren ze niet meer te stoppen! Helaas moesten we na een uurtje al weer terug naar ons hostel Blue Sky Mining.

Ons hostel is heel erg mooi! Het ligt tussen de palmbomen naast de zee. Ik lig gezellig op een kamer met Nine en Yayeri!

 

De volgende twee dagen gingen we naar het project Palm Tree.

Palm Tree is één grote familie! Een vrouw genaamd Rose heeft 15 kinderen geadopteerd en woont samen met deze kinderen en een Nederlands stel  -Peter en Yvon- in een groot geïmproviseerd huis. Ook hebben ze nog een opvang voor baby’s die voor adoptie zijn opgegeven en runnen ze overdag een daycare met meestal een stuk of 7 kinderen. Dit doen ze natuurlijk niet allemaal met z’n drieën. Ze krijgen hulp van 4 vrijwilligers uit Nederland die met de organisatie Be More daar zijn. Maar nog steeds is alle hulp welkom!

Ik vond de sfeer bij Palm Tree veel fijner dan de sfeer bij Mother of Peace. Ik ging daar de tweede dag weg met het idee dat ik daar nog wel een keer zou komen. Ik had het namelijk heel leuk gehad! We hadden samen met de kinderen armbanden gemaakt en geschilderd. Ook heb ik een hele lange tijd met de kinderen gespeeld en ze verzorgd. Wat een lieve kinderen!

De tweede dag op Palm Tree was al om 13:00 afgelopen. We werden opgehaald door een jonge vrouw uit de sloppenwijken vlakbij ons en liepen we naar haar huis. We konden allemaal gaan zitten in haar kleine huisje/hutje waar ze samen met haar moeder, haar 4 broers en zussen en de 7 kinderen van haar zussen in woonden. Ik kon het me niet voorstellen! Ze hadden voor ons een typische zulu-maaltijd klaargemaakt. Ik vond het wel pittig, maar lekker! Daarna vertelde ze ons wat over de trouw cultuur daar en toen liepen we de wijk door. Onderweg liepen al die kindjes aan onze hand natuurlijk. Toen we onderaan de berg bij een kleine zandvlakte kwamen (ik geloof dat het een kruispunt was) deden we daar een spelletje dat ze daar blijkbaar vaak spelen. En toen we dáár mee klaar waren gingen we weer naar het huis van de vrouw die ons begeleidde. Daar gingen we weer zitten en dit keer gingen ze voor ons dansen! Ze deden een hele leuke en aparte dans waarbij ze hun benen heel hoog in de lucht gooiden. Bij afscheid kregen we allemaal een dikke knuffel.

Dat was het voor dag vijf.

Ook dag zes vond ik weer bijzonder! Ik weet het, het wordt nu wel een heel lang verhaal maar er is ook zó veel te vertellen!

Dag zes dus.

Deze dag gingen we ons splitsen in twee groepen. De ene groep ging naar een soepkeuken om soep te koken voor 200 kinderen en de andere groep ging naar een naaiatelier om schooluniformen te maken voor de kinderen. Ik heb gekozen voor de laatste.

Toen we daar aankwamen kwamen de mensen ons zingend en dansend een knuffel geven. Dat is nog eens een warm welkom! En toen we binnen kwamen gingen ze weer voor ons zingen en daarna zelfs bidden. Kippenvel. Het was echt een mooi moment! Na de hele inleiding gingen we ons wéér splitsen in twee groepen! De ene groep ging de schooluniformen maken en de andere groep ging armbanden maken voor de marktkraampjes van de ‘grannies’ (de vrouwen die daar kwamen worden grannies genoemd. Ze krijgen geen geld voor het werk dat ze daar verrichtten maar leren daar om hun eigen geld te verdienen) . Omdat ik het helaas niet allebei kon doen, ging ik armbanden maken. Dat was heel gezellig en leuk om te doen!

Tijdens de lunchpauze kwamen er allemaal kindjes naar me toe en toen ik met ze ging spelen bleven ze vervolgens de hele dag als een schaduw achter me aan lopen en m’n hand vasthouden! Je kon ook wel merken dat ze daar bijna nooit blanken mensen zagen. Iedereen zei de hele tijd ‘thank you’ tegen ons, terwijl ik het gevoel had dat ik dat tegen hun zou moeten zeggen omdat ik bij hun mocht komen kijken en meehelpen voor een dagje! Maar de mensen daar vonden het een grote eer dat wij helemaal de moeite hadden genomen om naar Afrika te komen en hun project te bezoeken!

Rond een uur of 2 kwam de andere groep ook naar ons project. Toen gingen we met z’n alle spelletjes spelen buiten! Na een uur dat veel te snel voorbij was moesten we al weer gaan. Ik heb het gevoel dat ik daar echt heb kunnen helpen!

Dan de laatste dag tot nu toe.

Vandaag gingen we ’s ochtends naar Bobbi Bear.
Bobby Bear is een project dat zich speciaal inzet voor kinderen die sexueel worden misbruikt. Als je er meer over wilt weten kan je een googelen op ‘Rough aunties Bobbi Bear’of kan je de documentaire ‘Rough aunties’ kijken.
De vrouw die ons verwelkomde begon gelijk met haar verhaal. Het verhaal wat ze vertelde was erg heftig vond ik. Zo vertelde bijvoorbeeld dat er in Afrika elke 3 minuten een kind verkracht wordt. En dat dat in 95% van de gevallen gebeurt door iemand die ze vertrouwden. Daar waren we allemaal even stil van. Maar dat was nog lang niet alles! Ze vertelde nog een hele boel meer.
Na een uurtje gingen we al weer weg. Ook al zijn we hier eigenlijk te kort geweest om het goed te zien, toch heb ik hier weer het zelfde gevoel als bij Palm Tree. Het gevoel dat ik hier nog wel eens terug ga komen.

We reden vanuit Bobbi Bear gelijk door naar Tree Clinic.
Daar hebben we geluisterd naar vrouwen die gingen zingen en praten en bidden om zo hoop te houden. Hoop voor als ze zich niet fysiek niet lekker voelden, maar ook als ze niet lekker in hun vel zaten of anderen problemen hadden. Ook dat was weer erg mooi! Na het bidden en zingen hebben we eten en kleren uitgedeeld aan de mensen die waren gekomen naar de boom. Dat is niet erg leuk om te doen. Je kan het namelijk nooit eerlijk verdelen ook al wil je dat wel! En je weet dat ze allemaal meer verdienen maar je kan het ze niet geven…

Na Tree Clinic hadden we een vrije middag. en straks gaan we Zulu kookles krijgen! Ik heb al gehoord dat we ‘vetkoek’ krijgen. Dat is een soort oliebol heb ik gehoord. Dus ik ben benieuwd!

Dat was het dan eindelijk voor vandaag. Later vertel ik meer over dit geweldig mooie land met zoveel verschillen en zoveel om te zien.

Liefs vanuit Afrika van Boetie.

p.s: foto’s uploaden lukt nog niet dus die komen later.

Advertenties

3 gedachtes over “De eerste week!

  1. Awh Boet! Zo geweldig dat je dit mee maakt en dat je zo veel kan helpen!! Echt super!! Dikke kus en knuf van Marcella vanuit het kikkerlandje

  2. Klinkt als een hele ervaring Boet! En wat supergoed dat jij en Niene dit doen!! Heel veel plezier nog ♥ xxxxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s